ΚΑΠΟΤΕ...

ΠΑΝΕ ΛΙΓΑ ΧΡΟΝΙΑ,ΑΝΟΙΞΗ ΗΤΑΝ ,ΘΥΜΑΜΑΙ,ΠΟΥ ΕΙΧΑ ΕΡΘΕΙ ΝΑ ΣΕ ΔΩ ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΛΙΓΕΣ ΦΟΡΕΣ ΠΟΥ ΜΕ ΕΚΑΝΕΣ ΝΑ ΝΙΩΣΩ ΠΩΣ ΧΑΡΗΚΕΣ ΠΟΥ ΜΕ ΕΙΔΕΣ.ΤΟ ΙΔΙΟ ΒΡΑΔΥ ΕΙΧΑΜΕ ΞΑΠΛΩΣΕΙ ΣΕ ΕΝΑ ΔΙΠΛΟ ΚΡΕΒΑΤΙ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΤΑΝ ΣΤΟ ΣΑΛΟΝΙ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΧΑΡΑ ΣΟΥ ΑΡΧΙΣΕΣ ΝΑ ΜΕ ΓΑΡΓΑΛΑΣ ΑΣΤΑΜΑΤΗΤΑ ΚΑΙ ΕΓΩ ΓΕΛΟΥΣΑ ΚΑΙ ΓΕΛΟΥΣΑ ΚΑΙ ΓΕΛΟΥΣΑ...ΔΥΝΑΤΑ.ΜΟΝΟ ΕΥΤΥΧΙΑ ΕΝΙΩΘΑ.ΜΕ ΤΟΣΟ ΑΠΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΝΕΣ ΝΑ ΜΕ ΚΑΝΕΙΣ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ.
ΚΑΙ ΠΕΡΑΣΑΝ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΕΣΥ ΕΠΑΨΕΣ ΝΑ ΜΕ ΓΑΡΓΑΛΑΣ...
ΕΠΑΨΕΣ ΝΑ ΜΕ ΑΓΓΙΖΕΙΣ.
KAI H EYTYXIA ΠΑΓΩΣΕ ΣΕ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΒΡΑΔΥ